หอยโข่ง

วิถีชีวิตของหอยโข่ง

หอยโข่งจัดเป็นหอยอีกประเภทหนึ่งที่คนไทยให้ความนิยมกันเป็นนอย่างมากโดยเฉพาะชาวบ้านตามต่างจังหวัดทั้งหลายที่สามารถหาหอยโข่งได้ตามร่องน้ำคันนาต่างๆ ยิ่งเป็นสมัยก่อนนั้นการหาหอยโข่งเป็นอะไรที่ง่ายดายสุดๆ ทว่าในยุคปัจจุบันเมื่อมีการรุกรานของสัตว์ชนิดต่างๆ มากขึ้นทำให้หอยโข่งเองก็เป็นเรื่องที่หาได้ยากมากขึ้น หลายคนในยุคนี้แทบจะไม่ค่อยมีใครรู้จักกันแล้วว่าหน้าตาของหอยโข่งเป็นอย่างไร รวมไปถึงวิถีชีวิตของหอยโข่งด้วย นั่นทำให้หอยโข่งจากที่เคยอาศัยอยู่ตามธรรมชาติจึงถูกนำมาเพาะเลี้ยงเพื่อรักษาสายพันธุ์เอาไว้รวมถึงยังสามารถทำเป็นอาชีพเลี้ยงปากเลี้ยงท้องให้กับผู้เลี้ยงได้อีกด้วย

วิถีชีวิตของหอยโข่ง

ลักษณะของหอยโข่งรูปทรงเป็นลักษณะกลม ป้อม ยอดเตี้ยจนถึงขั้นเกือบแบนราบ มีสีเขียวออกน้ำตาล อาจมีสีเดียว, มีลายสีเขียว หรือมีลายสีเหลืองพาดอยู่รอบเปลือกก็ได้ ขอบปากบาง เปลือกก็มีความบางด้านในของขอบปากจะมีสีขาวหรือสีเหลืองปนส้ม ส่วนปากบริเวณฝาปิดเกลียวคล้ายลูกมะม่วง เวลาที่พวกมันปิดปากจะปิดเกือบเสมอเปลือก มีขดหอย 3 รอบ ขนาดจะมีในระดับเต็มฝ่ามือพอดีประมาณ 6 นิ้ว เป็นหอยที่สามารถหาได้ตามแหล่งธรรมชาติน้ำจืด เป็นสัตว์ที่ชอบอยู่ในบริเวณที่เป็นแหล่งน้ำจืดสะอาด หากอยู่ใกล้บริเวณแหล่งน้ำที่มีสารเคมีหรือของเสียจำนวนมากปะปนอยู่จะไม่สามารถอาศัยอยู่ได้นานเพราะจะตายนอกจากนี้ยังเป็นสัตว์ที่มักโดนรุกรานจากพวกหอยเชอรี่อยู่บ่อยๆ ด้วย มักชอบอาศัยอยู่บริเวณน้ำนิ่งๆ แต่ถ้าหากว่ามีไม้ปักอยู่ในน้ำหรือหากมีเมือกตะไคร่ำน้ำเกาะอยู่พวกมันก็จะขึ้นมาหากินบนไม้ที่แช่น้ำไว้ อาหารของพวกหอยโข่งส่วนใหญ่ก็จะเป็นตะไหร่น้ำ สาหร่าย แพลงก์ตอน ตะกอน เมือก ซากพืชที่เน่าเปื่อยอยู่เหนือผิวดินใต้น้ำ ด้านการขยายพันธุ์น้ำหนักของหอยโข่งเพศผู้จะมีน้ำหนักน้อยกว่าเพศเมียโดยส่วนมากจะมีฤดูผสมพันธุ์กันในช่วงเดือนมิถุนายนถึงสิงหาคมเป็นระยะที่กำลังพร้อมสำหรับการสืบพันธุ์

แต่ด้วยความที่ในปัจจุบันหอยโข่งนั้นเริ่มหาได้ยากจากตามธรรมชาติทำให้เกษตรกรหลายรายเริ่มหันมาเลี้ยงหอยโข่งด้วยการอยู่ในบ่อปูนไม่ก็ในกระชังกันมากขึ้น ถือว่าเป็นอีกวิธีการที่จะช่วยอนุรักษ์หอยโข่งให้ยังคงอยู่กับประเทศไทยต่อไป เพราะหากปล่อยไว้ตามธรรมชาติอย่างเดียวรับรองได้ว่าน่าจะสูญพันธุ์หมดเป็นแน่ ถือว่าเป็นหอยอีกชนิดที่หลายคนยังคงติดใจในรสชาติและชื่นชอบกับการนำมาปรุงเป็นอาหารกันอยู่จนทุกวันนี้